Prachtig afscheid gehad bij de Zwarte Cross! Er waren bloemen! Heel veel bloemen! Nou ja. Kransen. Er waren kransen! Er was een soort van fanfare. Bijna een serenade gehad! Liepen nèt langs me heen. Bleek een theateract. Ook leuk! Mensen hadden de tranen in de ogen! Werd later wel een stuk minder. Toen het door de regen wat minder stoffig werd. Rasti Rostelli was er! De echte! Denk ik. Weet het niet helemaal zeker. Was onder hypnose. Rasti hielp ons allemaal van het roken af! Bij mij zelfs zeven jaar geleden al! Die kan dat gewoon met terugwerkende kracht! Wat een geweldenaar! Daarna werd het hoofdpodium in de fik gestoken. Speciaal voor mij! Als afscheidscadeau! Niemand vond dat raar. Dat het hoofdpodium in de fik stond. Het is de Zwarte Cross! Natuurlijk ziet iedereen ook wel dat daar een hoofdpodium in de fik staat. Maar ach. Denken ze dan. Dat hoort er gewoon bij! Daarna heb ik handtekeningen uitgedeeld. Ik denk zo’n 220 duizend stuks. Zonder gekheid! Wel een beetje kramp in de handjes. Geeft niks! Was gezellig! Nog even op de foto gegaan met Orgel Joke! Orgel fucking Joke! Op de foto! Staan wel wat andere mensen bij op. Geeft ook niks. Daarna werd ik rondgereden over de crossbaan. Op een olifant! Iedereen klappen en joelen en juichen! Heel veel borsten gesigneerd! Nou ja. Van een afstandje naar zitten kijken! Echte meisjesborsten gezien! Moest even aan Jeffrey Epstein denken! Leuk! Daarna kreeg ik een horloge! Een horloge! Mijn horloge! Ik kreeg mijn horloge terug! Nou. Toen wist ik wel hoe laat het was! Mijn laatste optreden! Collega’s hadden een erehaag gemaakt! Een prachtige erehaag! Die begon al in Zutphen! En eindigde daar ook. Was voor iemand anders. Snap ik. Maar wat een prachtig eerbetoon! En toen was er een toespraak! Een toespraak! Speciaal voor mijn allerlaatste optreden! Iemand kwam speciaal voor mij een woordje doen! Dat het niet door ging! In verband met het noodweer! Iedereen lachen! Hahaha! Was echt geweldig! En toen werd het optreden verplaatst. Naar een tent. Op de camping. Even een half uurtje lopen. Heel veel mensen langs de route! Die gingen naar huis. Snap ik. Noodweer! En toen kwam daar ook nog een burgemeester aan lopen! Een echte burgemeester! Met een lintje! Alweer voor iemand anders! Gelukkig maar! Ik hoef geen lintje! En toen was ik daar bij de tent voor mijn afscheidsoptreden. Hele mooie tent! Twee persoons. Ze hadden hem prachtig versierd! Speciaal voor mij! Met een slaapzak! En een matje! Brok in de keel. Gierende emoties! En toen werd ik aangekondigd. Dacht ik. Was in het tentje naast ons. Nam ook iemand afscheid! Van haar maagdelijkheid! Hahaha! En toen heb ik mijn laatste column voorgelezen! In dat tentje! Het was muisstil! Je kon een speld horen vallen! En toen heb ik Bennie Joling geciteerd: ‘Wi’j doet ut samen!’
‘Joa!’ Zei ik tot slot. ‘Joa! Dat ha’w mott’n doon.’
